Zjawiska przyrodnicze ilustrujące działanie homeopatii – Prof. dr hab. Elżbieta Dernałowicz-Malarczyk

Niektóre fakty historyczne

1884- Hugo Schultz – Uniwersytet
w Graiswaldzie – rozcieńczony roztwór
weratryny jest użyteczny w leczeniu salmonellozy. W wyższych stężeniach
weratryna wywołuje objawy choroby gastrycznej u ludzi.

1887- Hugo Schulz – Uniwersytet w
Graiswaldzie – liczne toksyny przyśpieszają metabolizm
grzybowy w niskich stężeniach, ale hamują go w wysokich.

1888 – Hugo Schulz i Rudolf Arndt – podstawowa
odpowiedź organizmu na wysokość dawki jest dwufazowa

(powszechnie znane prawo Arndt-Schulza).

1943 – CM Southam i J Ehrlich -
Uniwersytet w Idaho – ekstrakt z kory czerwonego cedru
podwyższa grzybowy metabolizm w niskich dawkach ale hamuje przy wyższych

- zjawisko stymulacji procesów przez niskie stężenia oraz
hamowanie przez wysokie stężenia zostało nazwane HORMEZą
(od greckiego hormesis = pobudzać).

HORMEZA – historia

Król Pontu Mitrydates,- rozcieńczone
trucizny chronią przed otruciem.

Paracelsus – różnica w wielkości
dawki decyduje o efekcie biologicznym.

Jörg (1825) – kamfora w małych dawkach
stymuluje OUN, w wysokich hamuje.

Boecker (1856) – powtórzył te wyniki
na większej ilości różnych substancji i podważył zasadę
linearności w układzie dawka-skutek.

Wpływ dawki znamy dzis jako prawo
Arndta-Schultza (1888).

Townsend i Luckey – propozycja
ß-krzywej dla opisania efektu hormetycznego; hormeza
radiacyjna i pojecie hormoligozy.

Calabrese i Baldwin – hormeza jako zjawisko
nadkompensacji (adaptacji) o niewyjaśnionej naturze, skatalogowanie
ponad 3000 eksperymentalnych dowodów na aktywność
hormetyczną.

Stebbing – hormeza jako zaburzenie homeostazy
poprzez uruchomienie mechanizmów niespecyficznego
stymulacyjnego efektu działania rozcieńczanej substancji.

Pojęcie hormezy

HORMEZA to odmienna odpowiedź komórki
(organizmu) na wpływ substancji: toksycznej w wysokich dawkach oraz
stymulującej po rozcieńczeniu. Proces rozcieńczania nie wymaga
potencjonowania.

Wg Luckey’a bardziej uniwersalnym określeniem
jest HORMOLIGOZA, którą należy rozumieć jako efekt
odwrócenia procesu biologicznego pod wpływem rozcieńczania.
W tym ujęciu hormeza jest częścią hormoligozy.

Wg Bastide, Oberbauma, Rozmana i Doulla termin
HORMEZA może być użyty wyłącznie w odniesieniu do substancji lub
wpływów zewnątrzpochodnych i nie można go łączyć z
homeopatią.

Szkoła angielska (British Faculty of Homeopathy)
traktuje zjawisko hormezy jako podstawowe dla oddziaływań
homeopatycznych.

Odmienny efekt oddziaływania niskich dawek w
porównaniu do wysokich nie został jednoznacznie wyjaśniony
naukowo.