Wyrazy uznania i nagrody przyznane homeopatom przez Watykan – Dott. Fernando Pitera

Źródło: Wyrazy uznania i nagrody przyznane homeopatom przez Watykan – Dott. Fernando Pitera.

  • W 1841 roku doktor Wahle
    uzyskał od papieża Grzegorza XVI prawo
    dla lekarzy homeopatów do bezpłatnego rozdziału
    leków homeopatycznych pacjentom, w wyniku czego
    nieprzychylne uchwały miast Bolonii i Rzymu, które
    zabraniały owych praktyk, straciły sens. Wahle został mianowany
    lekarzem zakonu jezuitów i otrzymał pensję podwojoną w
    stosunku do zarobków swojego poprzednika.
  • Papież Grzegorz XVI przyznał
    Wielki Krzyż Kawalerski bliskiemu przyjacielowi Hahnemanna, doktorowi
    Centamori, który poświęcił całe swoje życie
    rozpowszechnianiu homeopatii w Państwie Kościelnym.
  • Papież Grzegorz XVI w
    specjalnej bulli przyznał duchownym prawo zaopatrywania chorych w leki
    homeopatyczne w nagłych wypadkach, w razie nieobecności lekarzy, a
    także w regionach, gdzie homeopaci w ogóle nie prowadzili
    działalności.
  • W 1847 roku Jego świątobliwość mianował doktora Tessier,
    homeopatę, który wprowadził tę formę leczenia do paryskich
    szpitali, kawalerem orderu św. Grzegorza Wielkiego.
  • W 1849 roku Pius IX przyznał
    Krzyż Kawalerski św. Grzegorza Wielkiego doktorowi Charge
    z Marsylii, który wielce się zasłużył pracą w kościelnym
    hospicjum podczas epidemii cholery w tym samym roku.
  • W 1847 roku Pius IX wysłał
    krótki apostolski list intencyjny doktorowi Perrussel,
    homeopacie z Paryża.
  • W marcu 1848 roku Pius IX
    powierzył profesorowi Ettore Mengozzi, lekarzowi homeopacie, katedrę
    filozofii przyrody uniwersytetu w Rzymie.
  • W 1855 roku Pius IX przyznał
    hrabiemu De Guidi order św. Sylwestra w wyrazie uznania dla jego
    dokonań na polu medycyny homeopatycznej.
  • W 1862 roku Jego świątobliwość Pius IX
    przyznał order św. Grzegorza Wielkiego doktorowi Ozanam, homeopacie z
    Paryża, bratu błogosławionego Fryderyka Ozanam.
  • W 1869 roku ten sam Pius IX
    powierzył doktorowi Ladelci katedrę botaniki uniwersytetu papieskiego w
    Maceracie.
  • Dzięki oddanym przysługom, a także dzięki najwyższemu
    profesjonalizmowi, jakim się wykazał lecząc papieża Leona
    XIII
    , doktor Talianini otrzymał złoty medal w darze od
    Watykanu i w późniejszym czasie był tam regularnie wzywany
    na konsultacje.
  • W 1947 roku pierwszym lekarzem papieża Piusa
    XII
    był doktor Galeazzi-Lisi, homeopata. Należy
    przypomnieć, że ten godny szacunku specjalista stał się właściwie
    nadwornym lekarzem papieskim i z powodzeniem stosował homeopatię w
    leczeniu Piusa XII.

Mniej więcej w połowie XIX wieku zaczęły się pojawiać sygnały
zwiastujące kryzys włoskiej homeopatii, który przedłużył się
na następne dziesięciolecia. Jako że w Italii homeopatia
była połączona z katolickimi ruchami ludowymi, które
działały za przyzwoleniem hierarchii kościelnej, sprzyjającej
wszystkiemu, co przeciwstawiało się oświeceniowemu materializmowi,
trzeba było w końcu zapłacić za ten sojusz wysoką cenę
.
Dosyć niespodziewanie prof. Ettore Giovanni Mengozzi
musiał opuścić Katedrę Homeopatii na Uniwersytecie Rzymskim, przyznaną
mu przez Piusa IX w 1848 roku, przyspieszając tym samym lawinę zdarzeń.
Wydarzenia historyczne i polityczne, które nastąpiły,
prowadzące do zjednoczenia Włoch, wiązały się z oporem przeciw
katolicyzmowi, a homeopatia włoska będąca pod zbytnim jego ciężarem i
wpływem, musiała ulec marginalizacji w nowym klimacie kulturowym.

Inną przyczyną kryzysu były bezdyskusyjne
sukcesy naukowe i kliniczne, osiągane za pomocą świeżo powstałej
mikrobiologii
, której drogę utorowały
odkrycia Pasteura i Kocha. W końcu udało się wskazać wiarygodne
przyczyny chorób i można było poszukiwać środków
zaradczych, by pokonać odpowiedzialne za nie czynniki mikrobiologiczne.

W powszechnej świadomości jak i w mentalności naukowej – z
gruntu mechanicystycznej – rozumowano w sposób dosyć prosty
i łatwy do zaakceptowania: przyczyna chorób
znajduje się na zewnątrz człowieka i musi zostać usunięta, by choroby
zostały pokonane
.

Homeopatia ze swoją koncepcją choroby, związaną z
alteracją siły życiowej i obszaru indywidualnego, przedstawiała system
leczniczy zbyt złożony dla szerokich mas, które na
odwrót, z łatwością kierowały się ku prostym schematom
mikrobiologii i chemioterapii, nie bacząc na to, że w końcu nawet sam
wielki Pasteur przyznał pokornie, że „mikrob jest niczym, środowisko
zaś jest wszystkim”.

W tym właśnie okresie homeopatia przechodziła fazę kryzysu i
pozostawała udziałem nielicznych rodzin, które od dziesiątek
lat tradycyjnie ją uprawiały, spośród których
najsłynniejsze to Cigliano, Mattoli,
Cenerelli i Gaiter
oraz inne, które utrzymały żywotność homeopatycznej nauki i
praktyki aż po dwudziesty wiek.

Ostatnie 30 lat dwudziestego stulecia jest
okresem ponownego rozkwitu i zainteresowania homeopatią ze strony
pracowników medycyny i pacjentów
.
W obecnym odrodzeniu homeopatii potwierdza się rzeczywistość
terapeutyczna i społeczna, którą interesują się miliony
osób za sprawą jej skuteczności klinicznej i aktywności
biologicznej, uwiarygodnionej w ciągu dwóch
wieków jej historii. Przyczyny tego zjawiska są dosyć
czytelne, można je streścić tak oto:

- coraz szersze rozprzestrzenianie się chorób
jatrogenicznych (ograniczające wykorzystanie pewnych leków
konwencjonalnych),
- niezdolność medycyny konwencjonalnej do radzenia sobie z
wieloma chorobami przewlekłymi,
- powstanie całej dziedziny homeopatii, opartej na
eksperymentach klinicznych, spełniających kanony badań naukowych
- powrót kulturowy do medycyny holistycznej, za
którą opowiada się coraz więcej osób,
wybierających indywidualne metody terapeutyczne.

Inną motywacją rosnącego zainteresowania i
zapotrzebowania na homeopatię jest załamanie się niektórych
metod leczniczych i rosnące zaniepokojenie efektami ubocznymi wielu
rodzajów konwencjonalnego leczenia, również
problem nietolerancji wielu leków oraz liczne alergie
wywoływane lekami innymi niż homeopatyczne, a w końcu indywidualne
upodobania pacjentów.

Według Harris L. Coulter homeopatia potwierdza za
każdym razem swoją skuteczność tam, gdzie medycyna konwencjonalna
kończy w ślepym zaułku
. W rzeczywistości było tak od
początku, u progu XIX stulecia, kiedy to Hahnemann zaproponował
swój nowy system leczenia. W epoce medycyny „heroicznej”,
kiedy to lekarze konwencjonalni leczyli każdy typ zaburzeń za pomocą
puszczania krwi i trucizn, takich jak arszenik i rtęć, pacjenci byli
szczęśliwi mogąc leczyć się za pomocą homeopatii. Hahnemann wiedział
wtedy, jaką terapeutyczną odpowiedź należy dać na niekontrolowane
używanie trucizn i panujący ówcześnie niepłodny nihilizm w
medycynie.

Wraz z pojawieniem się pod koniec XIX stulecia teorii
bakteriologicznej, medycyna konwencjonalna w pełni odzyskała swoją
pozycję. Pozbycie się chorób, takich jak dyfteryt i tężec
było zasługą postępu dokonanego w dziedzinie szczepienia ochronnego i
leczniczego. W tym samym czasie starania służby zdrowia przyczyniły się
do osłabienia ospy, żółtej febry i wielu innych
chorób zakaźnych. W stosunku do tych osiągnięć o
historycznym znaczeniu dla walki z chorobami, które od
zawsze atakowały ludzkość, a w przeszłości były nieuleczalne,
homeopatia wydawała się być przestarzała i niewystarczająca.

O ile prawdą jest, że medycyna, chirurgia i technika
diagnostyczna dokonały w ostatnim stuleciu wielkiego postępu i
opanowały czynniki wywołujące dawniej zarazy, w wyniku czego ostra
egzogenna patologia znalazła się niemal całkowicie pod kontrolą, to
jednak prawdą jest również, że patologia chroniczna i
choroby zwyrodnieniowe wciąż niepokojąco się rozwijają, dotykając coraz
większej rzeszy chorych.

Nowa świadomość lecznicza pojawiła się
pośród umysłów najbardziej otwartych – jeśli
lekarstwa i farmaceutyki są nieodzowne do leczenia chorób,
to dla wyleczenia chorego i cierpiącego pacjenta można zrobić więcej,
jeśli potraktuje się go jako jedną całość, a nie osobne części,
które leczy się oddzielnie
. Z jednej strony
stale zauważalny postęp techniczny medycyny przynosi znaczne
polepszenie badań diagnostycznych, jednak z drugiej strony
paradoksalnie oddala nas od wspomnianego celu.

Dzisiaj jednak, podczas gdy alarmująca ilość
przewlekłych chorób i wzrastająca ilość patologii
jatrogennych, powstających na skutek nadużywania coraz bardziej
toksycznych lekarstw uczyniło leczenie wysoce ryzykownym, pacjenci
znajdują ulgę w świadomości, że istnieje jakaś alternatywa lub
komplementarny sposób leczniczy, nietoksyczny, bezpieczny
dla ich zdrowia i życia, a co najważniejsze – o bardzo dużej
skuteczności.

Od mniej więcej dwudziestu lat wzrost
zapotrzebowania na medycynę homeopatyczną w Italii
równomiernie podnosi się o 15% rocznie, co daje w tej chwili
około 12 milionów osób, które
korzystają z tej metody leczniczej
.
Równocześnie notujemy w naszym kraju około 7500 lekarzy
ogólnych i specjalistów, którzy
systematycznie przepisują lekarstwa homeopatyczne. Także liczne szkoły
wyższe zaczęły nauczać tej metody – kursy medycyny
homeopatycznej otwarto na uniwersytetach w Mediolanie, Neapolu, Pawii,
Rzymie-Tor Vergacie i Urbino
. Szkolenia w zakresie
technik sporządzania lekarstw homeopatycznych odbywają się w licznych
instytutach farmaceutycznych, takich jak Bari, Cagliari, Florencja,
Mediolan, Rzym-la Sapienza, Palermo, Pawia i Turyn. Stowarzyszenia
lekarskie w Bresci, Palermo i Rzymie podjęły w ostatnim czasie ważkie
dyskusje na temat medycyny niekonwencjonalnej. Inne stowarzyszenia
powołały komisje do spraw medycyny niekonwencjonalnej (MNC) – mają one
siedziby w Aoście, Bari, Cagliari, Florencji, Mesynie, Mediolanie,
Modenie, Reggio Emilia, Turynie, Weronie i Vicenzy.

W regionach Emila Romagna, Lombardia i Toskania
postanowiono wprowadzić homeopatię do publicznej opieki zdrowotnej

i wspierać badania obserwacyjne i kliniczne w zakresie homeopatii.
Dotąd udało się już uruchomić publiczne ambulatoria homeopatyczne w
następujących miastach: w Brescii; dwie we Florencji, m. in. przy
szpitalu „Santa Maria Nuova” na oddziale anestezjologii i reanimacji; w
Lukce; Mesynie; w Neapolu w szpitalach „Ascalesi” i św. Pawła oraz przy
Uniwersytecie Fryderyka II, na wydziale medycyny i chirurgii; w Rzymie
w Szpitalu San Kamillo i w Sienie przy klinice „Le Scotte”.

Pomimo, iż homeopatia przez ponad 200 lat doświadczyła
najgwałtowniejszych ataków, była bojkotowana, oczerniana,
odrzucana i wykluczana na wszelkie możliwe sposoby, jest dziś
rozpowszechniona i praktykowana niemal we wszystkich krajach świata, a
jej zwolenników wciąż przybywa.

Homeopatia jest niewątpliwie tą metodą leczenia,
która przy tak licznie przemawiających za nią dowodach
naukowych spotyka się równocześnie z najsilniejszą opozycją
ze strony świata akademickiego, silniejszą niż wobec wszelkich innych
niekonwencjonalnych metod. Istotną przyczyną tego zaciekłej niechęci są
bez wątpienia gigantyczne interesy ekonomiczne, wpływające w istotny
sposób na konwencjonalne badania medyczno-naukowe.

Jednak najważniejszy powód polega na tym, że
przyznanie, iż krańcowo rozcieńczone substancje mogą powodować zmiany w
substratach biologicznych – fenomen, który
został już w pełni potwierdzony i sprawdzony w licznych testach
laboratoryjnych
– wymagałoby od przeciwników
głębokiej przemiany schematów myślowych i rewizji dużej
części dogmatycznej wiedzy chemiczno-fizycznej.

Z tych powodów homeopatia przechodzi dziś nadal
„kwarantannę” – akceptowana i praktykowana przez dziesiątki tysięcy
lekarzy w różnych krajach, stosowana przez miliony
osób, przez innych jest odrzucana; w niektórych
krajach podniesiona do rangi dziedziny uniwersyteckiej, w innych
zakazana, w pewnych środowiskach akademickich szanowana, w innych
pozostaje na indeksie.

1 Ruch
polityczny dążący do wyzwolenia ziem zamieszkałych przez włoską ludność
spod obcego panowania i przyłączenia ich do Włoch

BIBLIOGRAFIA

  1. Deutschen Allgemeine Zeitung, nr 827 z
    22 listopada 1844.
  2. Gazzetta Universale Omeopatica, 1841 r.
  3. Giornale di Medicina Omeopatica, rocznik
    III, tom VIII, s. 200, 9 września 1841.
  4. Giornale di Medicina Omiopatica, rocznik
    IV (1847), tom XII, s. 135.
  5. Giornale Popolare di Omeopatia di Lipsia,
    nr 4, 1940 r.
  6. Europeo z 16 lipca 1947.
  7. BIGNAMINI, M. – FELISI, E.: Metodologia Omeopatia,
    s. 42-44, Casa Editrice Ambrosiana, Mediolan 1999.
  8. BONINO, G.: Ricordo Cronografico dell’Omeopatia
    in Italia, l’Omiopatia in Italia
    , sierpień 1907.
  9. BURNETT, J.C.: Cinquanta Ragioni per essere
    Omeopata. Prima edizione italiana
    , De Ferrari Editore, Genua.
    1998
  10. COULTER, H.L.: Guida alla Medicina Omeopatica.
    EDIUM Editrice Dimensione Umana, Mediolan1972.
  11. GRANETTI, L.: Giornale di Medicina Omiopatica,
    nr 1, s. 155 i n., 1848 r.
  12. GRANETTI, L.: La Medicina specifica applicata in
    particolare al trattamento delle lesioni organiche risultanti da
    violenza di corpi meccanici, massime dei proiettili di guerra.
    Dissertazione dedicata al prode e valoroso Esercito Piemontese.
    Tipografia di Enrico Mussano
    , s. 8-10, Turyn1848.
  13. GRANIER, M.: Conférence sur
    l?Homéopathie
    , par le Dr. Michel Granier, J. B.
    Bailliere et Fils, s. 91, Paryż 1855.
  14. GRIESSELICH: – Annales D’Oculistique,
    tom XIV, 1845 r.
  15. HARTUNG, C.: – Storia di un fungo guarito
    omeopaticamente
    , Allgemeine Homoeopatische Zeitung.
  16. LODISPOTO, A.: Storia della Omeopatia in Italia,
    Istituto di Storia della Medicina dell’Universita di Roma, MCMLXI.
  17. LODISPOTO, A.: Storia della Omeopatia in Italia.
    Storia Antica di una Terapia Moderna, s. 81-84, Edizioni Mediterranee,
    Rzym.
  18. MENGOZZI: Una Deliberazione del Consiglio
    Superiore della Pubblica Istruzione sul Libero Insegnamento della
    Medicina Omeopatica
    . Memoria del Prof. Mengozzi, Tipografia
    Altero e C., Rzym 1879.
  19. OVIO, G.: Storia dell?Oculistica – tom.
    I., 1950.
  20. PETROZ e ROTH: Revue de la Matiere
    Médicale Spécifique
    , 1841.
  21. PIOGGIA, M. F.: Libro Bianco dell’Omeopatia,
    Omeoindustria, Associazione italiana delle imprese produttrici e
    distribuitrici di medicinali omeopatici, listopad 2000.
  22. PITERA, F.: I Pionieri dell’Omeopatia,
    introduzione e prefazione al Libro „Cinquanta Ragioni per essere
    Omeopata” di J. C. Burnett. Prima Edizione Italiana tradotta e curata
    da F. Piter?, s. 15 e s. 23-24, De Ferrari Editore, Genua 1998.
  23. PITERA, F.: Il Caso Radetzky – Storia di una
    Guarigione Omeopatica
    , in Anthropos & Iatria, Rivista
    Italiana di Studi e Ricerche sulle Medicine Antropologiche, Anno II,
    n° doppio 2 ? 3, pp. 25-31, De Ferrari Editore, Genova, Marzo -
    Giugno 1998.
  24. PITERA, F.: Storie di errori e ordinaria follia
    della scienza ufficiale
    , in „Anthropos & Iatria,
    Rivista Italiana di Studi e Ricerche sulle Medicine Antropologiche”,
    rocznik II, nr 4, s. 38-48, De Ferrari Editore, Genua, lipiec/sierpień
    1998.
  25. POMPILI, G.: Rivista Omiopatica,
    rocznik XXXVIII (1892), nr 3, s. 99.
  26. POMPILI, G.: Rivista Omeopatica, nr 4,
    paździrnik 1892.
  27. POMPILI, G.: Una pagina dell?Omeopatia nell’Umbria,
    in Rivista „La Strenna Spoletina”, 1892 r.
  28. ROMANI, Elogio Storico di Samuello. Anemanno,
    Puzziello, s. 279, Neapol, 1845.
  29. SCHMIDT, P.: Quaderni di Omeopatia.
    Quaderno n. 4, s. 7-8, EDIUM Editrice Dimensione Umana, Mediolan 1980.
  30. ZAMMARANO, F.: Medicina Omeopatica dalle origini
    ad oggi
    , s. 200 – 202. Editore Licinio Cappelli, Bologna 1951.